Hoe TB-500 ontstond

TB-500 heeft geen enkele uitvinder en geen beroemde lanceringsdatum. Het verhaal begint met een eiwit waarvan wetenschappers eerst dachten dat het een hormoon uit de thymus was.

Op zoek naar thymushormonen

In de jaren 60 en 70 maakten Allan Goldstein en collega's extracten van kalfszwezerik, zogenaamde thymosinefracties, in de hoop hormonen te vinden die het immuunsysteem sturen. In een artikel uit 1982 in het Journal of Biological Chemistry publiceerden Teresa Low en Goldstein de volledige volgorde van een van deze peptiden. Ze noemden het thymosine bèta-4: 43 aminozuren, beginnend met een geacetyleerd serine.

Een verrassing in de bloedplaatjes

Later werk toonde aan dat thymosine bèta-4 niet tot de thymus beperkt is. In 1991 ontdekten Daniel Safer en collega's dat een actinebindend peptide dat zij uit menselijke bloedplaatjes hadden geïsoleerd en Fx hadden genoemd, in feite identiek was aan thymosine bèta-4. Het eiwit bleek een van de belangrijkste hulpmiddelen van de cel om actine te beheren.

Belangstelling voor herstel

Rond de eeuwwisseling testten onderzoekers van de Amerikaanse National Institutes of Health thymosine bèta-4 op wonden. Hun rattenstudie uit 1999 beschreef sneller sluiten van de huid en meer nieuwe bloedvaten. Twee artikelen in Nature, uit 2004 en 2007, koppelden het eiwit vervolgens aan het overleven van hartcellen en aan het activeren van herstelcellen in de buitenste laag van het muizenhart.

Klinische ontwikkeling van het volledige eiwit

Een Amerikaans bedrijf, RegeneRx Biopharmaceuticals, en later partners ontwikkelden synthetisch thymosine bèta-4 onder codes zoals RGN-259 voor oogdruppels en RGN-137 voor huidgels. Er volgden studies bij chronische huidwonden, droge ogen en een hoornvliesaandoening die neurotrofe keratopathie heet. Geen daarvan heeft tot nu toe tot een goedgekeurd product geleid.

TB-500 verschijnt

Het korte geacetyleerde fragment dook op als diergeneeskundig preparaat dat werd aangeprezen in de rensport. In 2012 publiceerde het laboratorium van de Hong Kong Jockey Club de eerste methode die TB-500 en zijn afbraakproducten kon bevestigen in urine en bloed van paarden na één dosis van 10 mg. Sindsdien behandelen de autoriteiten in de rensport en het Wereldantidopingagentschap thymosine bèta-4 en zijn derivaten als verboden.

Vandaag

TB-500 wordt veel besproken op fitnessfora, vaak met beweringen die zijn ontleend aan studies met het volledige eiwit. Recenter antidopingonderzoek, zoals een populatiestudie uit 2025 naar thymosine bèta-4-waarden bij renpaarden, richt zich op het onderscheiden van natuurlijke waarden en misbruik.